Algemene Info :
Karl schildert zingend simpele dingen: bloemen, zeezichten, vooral koppels. Het mensenpaar als mythische Adam en Eva heeft hij gereduceerd tot zulke essentialia als een romp, benen en armen, een hals en een hoofd. Hun flinterdunne contouren worden evenwel met bijzondere aandacht gepoëtiseerd door middel van innemende, felle kleuren en vrolijke mechaniekjes, die de werking van de organen àchter de huidzak speels blootleggen. Vaak schildert Karl, haast stiekem en alleszins tongue in cheek, een arm van een van beiden die zich uitstrekt in de richting van zijn partner, liefst ter hoogte van de lichaamsdelen die het erotische spel dirigeren.
Metafysische zwaarwichtigheden zijn aan deze schilder niet besteed: de essentie mens is voor Heeremans een universele mens; de humus voor Karls humanisme is zijn (altijd sceptische maar tevens minzame) geloof in de generische homo sapiens. Niet langs uiterlijke vormen, fysionomie en sociale status benadert de schilder "zijn" generieke mens, wél via innerlijke, telescopisch vereenvoudigde transformatie die hij hem doet ondergaan.
De lichtheid die hij betracht, ondubbelzinnig gericht op welbegrepen levensgenot, oogt nog lichter in zijn gouaches en collages op papier. Overigens bestrijkt genot voor Karl een domein dat aanzienlijk breder is dan wat het klassieke epicurisme voor ogen staat. De erudiete schilder is immers buitendien zowel een geïnitieerd melomaan als een gastronoom van een niveau, dat menig notoir muziekliefhebber casu quo smulpaap hem benijdt. Hij is ook niet te beroerd om zich aan zogeheten toegepaste kunst te begeven en porseleinen visborden te ontwerpen met daarop, in delicate effigie, de heerlijkste soorten baarzen, brasems, zalmen, plat- en duivelvissen die een lucullisch iemand zich dromen kan.
Is dan alles rozengeur, maneschijn en coloristische vrolijkheid in Heeremans' wereld? Evenmin als het epicurisme de levensangels over het hoofd ziet, evenmin negeert Heeremans het raadsel van het mens-zijn. Want extatisch ogen ze echt niet, deze aandoenlijke, soms vertederende, soms lichtjes geschifte koppels. Meestal staat het heeremansiaanse personage erbij als een kip zonder kop, plompverloren (Heidegger zou zeggen geworven), verdwaasd, de normale staat van de doordeweekse mens. En ze kennen beslist de kloof die gaapt tussen droom en daad. Ze kennen bovendien de ontnuchtering die onherroepelijk komt, vaak onverwacht, in het kielzog van de erotische, alcoholische of druggeïnduceerde tover.
"Heel mijn leven heb ik een eigen taal willen ontwikkelen, na honderd jaar moderniteit en schilderen met de middelen van deze tijd in een actueel schrift. De kleur moet zijn intens-maximum bereiken zodat het werk uit de materie wordt opgetild. Dat ondefinieerbare is het voornaamste, de essentie van de kunst. Men vindt het terug in alle culturen, bij alle vormen van expressie. Dit is niet gebonden aan tijd of omgeving, dit zuivere staat op zichzelf.
Hoe meer ik in mijn werk dat universeel-pure nabij wil komen, hoe meer onbegrip ik ondervind van het actuele dat het moet hebben van modes, ideeën, tijdsgeest, stijl. De artiest leeft naar de werken toe, ook in de hoop dat zij aangrijpen en leiden tot schoonheid. In die zin werkt een kunstenaar aan een betere wereld.
Deelnames Salon Aalst:
Salon Aalst 2008
|
