Algemene Info :
De noodzaak van het verlangen
De trajecten van Eric De Smet ontstaan uit het besef dat iedere vorm van verlangen, datgene wat ons motiveert, gedoemd is te verdwijnen. Toch is het de drijfveer bij uitstek van ons handelen.
Waarom ervaren we al datgene wat ons dierbaar is, als bedreigd? Of nog, wat drijft het verlangen in zijn verzet tegen het zinloze? Niets anders dan het besef dat het verlangen zelf veroordeeld is om te verdwijnen. Zo zegt Proust: "Ce n'est pas parce que les autres sont morts que notre affection pour eux s'affaiblit, c'est parce que nous mourons nous-mêmes". Het ergste is inderdaad vaststellen dat je verlangen voor wat je hebt aanzien als het allerhoogste langzaam ophoudt te bestaan. Het verlangen zelf vervaagt, en het is tegen dit langzame sterven dat het verlangen zich opnieuw verzet. Wanneer onze affectie voor iets of iemand afneemt lijkt het of iets in onszelf is gestorven.
Welnu, op zich beschouwd verraadt elk verlangen een dergelijke dubbele structuur: enerzijds dringt het zich op als een poging om zijn eigen teloorgang te bezweren - anderzijds is die teloorgang zelf de uitdrukking van het verlangen om eindelijk te kunnen verdwijnen, zich eindelijk in iets te kunnen oplossen.
Meer dan het vergankelijke, het broze of weerloze op zich lijkt het werk van Eric De Smet bezeten door het besef van deze interne spanning die elk verlangen kenmerkt. Vaak lijkt inderdaad een van zijn trajecten de incarnatie bij uitstek van deze tegenstelling, met andere woorden, van het verlangen zonder meer.
Roland Breeur
Deelnames Salon Aalst:
Salon Aalst 2008
|
